WHITSUNDAY ISLANDS en het prachtige Whithaven Beach (20 JAN 14)

We boekten een dagtrip via internet en rond 0840 hr komt er een busje van Whitehaven Express ons ophalen aan de ingang van de camping. Een half uurtje later varen we de haven van Airlie Beach uit richting Whitsundays. 

Whithaven Express

De eilandengroep bestaat uit zo’n 70-tal grote en kleinere eilanden, maar het bekendste en grootste eiland in Whitsunday. Aan de Oostkust ligt het 5 km lange Whithaven Beach, een oogverblindend strand met wit zand en een zee met verschillende schakeringen blauw, gaande van azuur- over donkerblauw, bijna violet. Deze plaats staat dan ook genoteerd als derde-meest gefotografeerde plaats in Australië. Bij nummer 1 en 2 komen we later ook nog, maar wie wil mag al eens raden via onze blog.

Els in aktie

Vleermuisvis en benen Pascal

Onze eerste stop is aan de South Molle eilanden waar we een uurtje de tijd krijgen om in een beschutte baai te snorkelen. We moeten daarvoor wel eerst naar de “snorkelschool”, een briefing van de do’s maar vooral de don’ts bij het snorkelen in een natuurreservaat. We volgen (verplicht) dit soms wel grappig exposé en springen eerst in onze stinger suit (beschermpak tegen de kwallen) en aansluitend in het water. Onder water zagen we terug een aantal oude bekenden en op het einde was er zelfs veel grote Napoleonvissen en Travalli’s, al snel bleek dat ze voer kregen van de crew, “to please the tourists of course”…

Na de koffie ging het dan verder richting Whitsunday waar we met een kleine zodiac aan wal werden gebracht. We volgden er een wandelweg van een kwartiertje naar het hoogste punt van het eiland, Hill Inlet, waar we het prachtige uitzicht hadden over Whithaven. 

Tijd voor de nodige kiekjes...

Whithaven Beach

Bij onze laatste stop aan een prachtig strand werd een heerlijke BBQ klaargemaakt door de crew en hadden we tijd om te zwemmen in de baai, uiteraard ook weer met ons kruippakje (stingersuit) aan.

Els in kruippak

Op de terugreis voeren we via Hook Island langs nog een aantal eilanden van deze archipel. Onderweg werden we nog getrakteerd op een kaasschotel aan boord en uiteindelijk kwamen we veilig terug in de haven aan rond 1800hr. Het was weer een prachtige paradijselijke dag.

Neen, dit was niet het BBQ-vlees

We rijden nog een uurtje landinwaarts tot aan de Collin River, waar we overnachten en voor het eerst gebruik maken van onze “Mozzie Coil”, het wondermiddel tegen Mozzie’s, Australisch voor Muskieten…

TOWNSVILLE, duiken op de SS YONGALA (18-19 Jan 14)

Uitgecheckt op camping en naar Townsville Town Common Conservation Park gereden.  Hier zouden de nodige waadvogels zitten omdat het gebied een stuk wetland heeft dat onder water zou staan.  We deden er een wandeling en gingen langs een aantal uitkijkpunten, maar volgens een aantal Ozzies heeft het al bijna een jaar niet geregend, waardoor het er een droge boel is en dus ook niet veel vogels of ander leven.  Besluiten dan nog maar zwemmerke te doen in zee in een met stinger net afgebakende zone.  Tijdens onze picknick vallen ons een hele zwerm zwarte Kakadu’s op.  Prachtige zwarte vogels met rood aan de binnenkant van hun vleugels.  Maken alleen veel lawaai!

Daarna rijden we verder richting Ayr/Alva Beach , waar we met de plaatselijke duikschool, Yongaladive, hebben afgesproken de volgende dag te gaan duiken op de SS Yongala.  Dit wrak staat in de top 10 van beste wrakduiken ter wereld!  Geinformeerd of trip doorgaat en ja hoor de volgende dag worden we verwacht tegen 0730hr.

We vonden een plekje op camping in het dorp,  waar we ’s avonds de BBQ aanstaken op de centrale BBQ plek van de camping. Daar  zaten ook nog een aantal vrijgevige Aussies die ons hun zelf gevangen garnalen en krabben aanboden.  Vriendelijk volk!

Het enige nadeel was dat we letterlijk opgegeten werden door de muggen, zelfs onze muggenspray bleek de beesten niet te deren, grrrr nog nooit niet zoveel beten gehad als daar.

Zondagmorgen met kriebels in de buik naar de duikbasis, papieren ingevuld , nitroxpercentage gemeten, want we hadden besloten nitrox te nemen om onze bodemtijd te verlengen. Het wrak ligt tussen de 15 en 28 meter, ideaal dus voor ons mengsel van 36%. We zochten ons duikmateriaal uit,  kregen nog een uitgebreide briefing over het wrak en dan reden we met een 4x4 naar het strand.   De RIB werd met een trailer voortgetrokken door een traktor en naar het strand gebracht.  

Mooie grote stoere boot met heel wat power aan boord!  De zee was zo vlak als een spiegel en op 30 minuutjes varen waren we ter plaatse, wat een luxe.  Na een 2^de briefing deden we ons materiaal aan en gingen we te water.   Prachtig wrak, wel veel stroming,  maar wat een leven zat er,  niet normaal.  Je zag het wrak amper liggen doordat het volledig met koralen begroeid was en er ook nog eens een wolk van vis rond hing.  

Vele scholen kleintjes en hele grote travalli’s, tonijnen, makrelen, zeeslang en een reuzetandbaars, zo groot als een kleine stadsauto. 

Pascal met tandbaars

Ook werd een grote gemarmerde rog onder handen genomen op het poetsstation, wat een kanjer.  

Gemarmerde rog

Die beesten hadden blijkbaar geen last van de stroming.   Na de eerste duik heel voldaan terug aan boord en daar stonden een aantal lekkere versnaperingen op ons te wachten.  Was een heel gezellige boel en er werd gezellig gebabbeld en gelachen. Ondertussen kwamen er nog 2 zeeschildpadden en de zeeslang lucht happen.  

Zeeschildpad schept een luchtje

Makreel krijgt een poetsbeurt

SS Yongala

We kregen tijdens dit intermezzo van de bemanning ook nog de hele geschiedenis te horen van het schip en hoe het aan z’n einde was gekomen. De laatste trip van de 109 meter lange luxecruiser was op 23 maart 1911, toen ze door een cycloon met man (121 passagiers en bemanning) en muis (in dit geval was het een renpaard met de naam “Moonshine”) verging. Het wrak is dus een zeemansgraf, enkel het paard spoelde aan op het strand. 

Na een interval van een uur gingen we terug te water voor onze 2^de duik.  Deze was nog beter dan de eerste daar je het wrak en de omstandigheden al wat beter kende, kon je meer van al dat moois kon genieten.   

Heel voldaan voeren we terug naar Alva Beach, spoelden ons materiaal en kregen nog een lekkere lunch aangeboden.   

Ons logboekje ingevuld, stempeltjes erin en met onze camper verder op pad richting Airlie Beach, vertrekhaven voor onze uitstap naar Whitsunday Islands.

MAGNETIC ISLAND, we verliezen het noorden niet… (17 Jan 14)

We nemen de veerpont vanuit Nelly Bay in Townsville richting Magnetic Island, het tropische eiland leent zich ideaal tot dagtochten.

Toen het in 1770 door Captain Cook ontdekt werd, deden zich, terwijl hij er langs zeilde, afwijkingen aan het kompas voor, die men aan het vermeend magnetische gesteente op het eiland toeschreef.

Eens op het eiland kun je de 35 km verharde weg het best met het openbaar vervoer verkennen. Onze eerste stop was helemaal in het noorden bij Horseshoe Bay. Door het “stinger”-net dat een veilige zone in zee afbakent kan je er veilig in zee zwemmen zonder kans op kwallen beten. 

Horseshoe Bay

We picknicken er op het strand en zetten in de namiddag onze tocht verder met de bus, volgende halte The Forts. Deze plaats is bekend voor de Koala’s die er in de Eucalyptusbomen zitten te suffen.

Koala

Koala

Deze diertjes zijn er in 1930 in het wild uitgezet en doen het blijkbaar goed, want na 10 minuutjes wandelen hebben we al onze eerste Koala te grazen. Er was al een koppel voor ons naar de boomkruin aan het gapen, voor ons makkelijk natuurlijk.

Wat een knoddig beestje was dat seg, hij zat een beetje te snoezen en was duidelijk nog aan zijn middagsiësta bezig. Naar het schijnt zijn ze een beetje “stoned” van de Eucalyptusblaadjes en slapen ze daarom 18 uur per dag.

Picknick Bay

Na de kiekjes ging het verder naar Picknick Bay, de tweede beschermde zwemzone op het eiland waar we nog een beetje luierden in het gras, ons voorbeeld van de dag imiterend.

MISSION BEACH, op zoek naar de Helmkasuaris (16 Jan 14)

Fris als een hoen zijn we voor dag en dauw terug op pad, want we hebben een missie ….  De zeldzame loopvogel, de Helmkasuaris te spotten.  Via een inside tip van onze vrienden Dorus en Mia gaan we op wandel in het Djiru NP.  Er zijn er ondertussen maar een paar duizend in het wild te vinden en ze zijn sterk met uitsterven bedreigd.  De eerste wandeling hebben we geen geluk, maar tijdens de 2^de wandeling na 5 minuutjes botsen we letterlijk op dit beest.  

Helmkasuaris

Hij/zij is precies ook verrast, want blijft stokstijf staan.  Maar na een tijdje wandelt die gewoon naar ons en besluiten we hem voor te blijven in het achterhoofd houdend dat er overal waarschuwingsborden staan dat deze agressief kunnen zijn.

Op wandel

Hij trekt zich uiteindelijk niets van ons aan en passeert ons gewoon zich tegoed doen aan de nodige vruchtjes.  Wat een ervaring!

Mar het werd nog beter, de loopvogel wandelde verder richting grote weg en bleef nog even poseren voor een groot waarschuwingsbord voor overstekende "Cassowaries"

Gelukkig zonder auto als tegenligger

Vermits we Hinchinbrook eiland niet kunnen bezoeken door het weer, besluiten we naar de Wallaman Falls te rijden.  Dit is de hoogste waterval van Australie (305 m hoog).  Mooie kronkelende weg er naartoe, zelfs klein stukje offroad.

Onderweg komen we nog aantal Brush kalkoenen tegen, die vind je hier overal, en nee, het is geen babykasuaris zoals sommigen denken! 

Waterval is echt de moeite !

Wallaman Waterfalls

We wandelen nog stukje naar beneden de Herbert Gorge in , maar dit is op flipflops geen lolletje, waardoor Els wijselijk terugkeert…. 

Slapen op gratis camping aan het strand in de buurt van Townsville.

ATHERTON TABLELANDS, het binnenland van Queensland (15 Jan 14)

Cathedral Fig Tree

Van Palm Cove, een mondain plaatsje aan de kust, gaat ons tripke terug langs Cairns, richting de Atherton Tablelands.  Hier komen we in een veel aangenamer klimaat terecht, koeler en minder vochtig.  Prachtig glooiend landschap met onderweg een aantal bezienswaardigheden, onder andere twee grote ficussen, de Cathedral Fig Tree en de Curtain Fig Tree.

Curtain Fig Tree

Na de picknick ging het verder richting Lake Barrine, waar een paar Pelikanen aan de oevers woonden. 

Pelikaan aan Lake Barinne

In de late namiddag doen we een veilig zwemmerke aan de Millaa Millaa Falls. 

Millaa Milaa Falls

Slapen doen we op een hele primitieve camping in de buurt van Mission Beach, maar we staan praktisch op het strand en dat heeft toch ook wel iets.  Jammer dat zwemmen uitgesloten is, want de gevaarlijke en dodelijke kubuskwallen zitten hier in de zomer.  Overal zie je waarschuwingsborden en staat er een bus azijn klaar voor het geval dat.

Het ruisen van de zee en de stevige bries bezorgden ons een heerlijke nachtrust.

DAINTREE National Park, Tropisch Regenwoud, met ..regen uiteraard (13 – 14 Jan 14)

Ons Hi-topke

We nemen ’s morgens het openbaar vervoer naar de Apollo-dealer waar we onze Hitop Campervan afhalen. Na het nodige papierwerk zijn we klaar om ons in het linkse verkeer te storten. Toch even wennen, ook het stuur aan de andere kant, dus schakelen met links, maar het lukt allemaal wonderwel.  Nog even onze resterende bagage oppikken en wat proviand inkopen en klaar.

Kabelveerpont

We rijden richting noorden via de Cook Highway, naar Cape Tribulation. Op een bepaald moment staken we de Daintree river over met een oude kabelveerpont, één van de laatste in Australië. Twintig kilometer verder kwamen we aan op Cape Trib, zoals ze hier zeggen.

Waarschuwing, ook geldig voor Duitsers

Op deze prachtige plaats komt het regenwoud tot op het strand, we maakten er een strandwandeling maar keken regelmatig richting stuikgewas, want hier zitten soms ook wel gevaarlijke zoutwaterkrokodillen, de bordjes spreken voor zich. 

Azijn, niet voor de salade!

Teentje baden

Toch maar geen zwemmerke deze keer, alleen de grote teen in het water. 

Verder naar het noorden kan je met een gewoon voertuig niet meer verder, alleen met een 4WD kun je de resterende 500 km naar het uiterste puntje Cape York nog afleggen, einde beschaving, begin outback.

Op onze terugweg, met het pontje, boekten we een rivercruise voor de volgende morgen en zochten we een camping in Daintree Village voor onze eerste nacht in de camper.

Scooter is z'n naam

De volgende dag doen we de Daintree Rivercruise zowel de Upper als het Lower gedeelte (2 voor de prijs van 1, hier maken we gretig gebruik van) en zien een aantal grote zoutwaterkrokodillen die liggen te zonnen.  Indrukwekkende beesten! 

Ook passeren er nog een aantal vogels en vliegende honden de revue.

Daarna rijden we stukje verder naar de Mossman Gorge  waar we een wandeling doen langs de Mossman Rivier met de nodige prachtige uitkijkpunten.  We besluiten van ook nog een korte wandeling te doen in het regenwoud.  Jammer dat het begint te regenen en het duurt niet lang dat we er als 2 verzopen kiekens bijlopen LOL

Mossman Gorge

De nacht brengen we door op een camping te Palm Cove en het blijft maar regenen.